Sheng pu-erh „Trzy Czerwone Sztandary” (Yiwu San Mian Hong Qi), 250 g, 2002 r.
Sheng pu-erh (chiń. „zielony, surowy pu-erh”) jest jednym z najstarszych rodzajów herbaty — pierwsze wzmianki o nim pojawiają się już w zapiskach z VI wieku naszej ery. Według legendy karawany herbaciane przewożące towar do różnych zakątków Chin i poza ich granice zaczęły prasować herbatę, aby móc zabrać ze sobą większą ilość towaru. Po dotarciu na miejsce, po miesiącach podróży w wilgotnych i czasem bardzo gorących warunkach, kupcy odkryli, że herbata, która sfermentowała wewnątrz zwartego sprasowania, pod papierem lub liśćmi bambusa, zyskała wyjątkowy smak i wpływ na organizm. Najcenniejsze odmiany sheng pu-erha produkowane są w Yunnanie, w miastach Pu’er, od którego pochodzi nazwa tego rodzaju herbaty, oraz Lincang. Na cenę gotowego produktu wpływa nie tylko rok produkcji i czas przechowywania, ale także dokładne miejsce wzrostu krzewów, wysokość nad poziomem morza oraz sposób obróbki. Głównym etapem wspólnym dla wszystkich sheng pu-erhów jest fermentacja surowca herbacianego (zwykle są to duże liście drzew herbacianych pu-erh) przy udziale pożytecznych grzybów pleśniowych z rodzaju Aspergillus, które z czasem stopniowo przekształcają herbatę, zmieniając jej aromat, smak i właściwości. Młode shengi przypominają zieloną herbatę, jednak im są starsze, tym bardziej ich smak zbliża się do shu pu-erha.
Sheng pu-erh „Trzy Czerwone Sztandary” swoją nazwą i wyglądem opakowania nawiązuje do lat 50. XX wieku w historii komunistycznych Chin. Symbolem ówczesnej polityki był wizerunek trzech czerwonych sztandarów — San Mian Hong Qi. W Chinach można znaleźć ogromną ilość pamiątek z tą symboliką, a herbata, jako jeden z najbardziej charakterystycznych dla kraju produktów, nie stanowi wyjątku.
Szary wpadający w brąz, duży liść jest ciasno sprasowany w cegłę. Aromat suchego liścia odpowiada warunkom suchego przechowywania: jest delikatny, kwaśno-słodki, przypominający świeżo obraną mandarynkę bez skórki. Po ogrzaniu wyczuwalny jest drzewno-ziemisty aromat typowy dla dojrzałego pu-erha.
Ze względu na wysoki stopień fermentacji liścia do parzenia można użyć nieco gorętszej wody — 90–95°C, podobnie jak w przypadku shu pu-erhów. Najlepiej sprawdzi się gliniany czajniczek o grubych ściankach. 6–8 g herbaty na 100 ml pojemności czajniczka. Pierwszą porcję wody należy zlać, a następnie pozostawić czajniczek z liśćmi na 1–2 minuty, aby sprasowane liście mogły się nieco rozwinąć pod wpływem pary.
Napar początkowo ma żółtopomarańczową, jasną barwę, ale szybko nabiera intensywności i koloru wraz z kolejnymi parzeniami, przechodząc w czerwono-brązowy, koniakowy odcień. Aromat naparu jest trawiasto-suszony, lekko kwaśny, z zaskakującymi nutami rozgrzanego kamienia oraz skoszonej, podsuszonej na słońcu trawy.
Smak herbaty jest łagodny, niezwykle owocowo-ziemisty, z umiarkowaną cierpkością i wyraźną kwasowością lekko niedojrzałej gruszki. Przywołuje skojarzenie z lipcowym ogrodem pełnym niedojrzałych, cierpkich, ale już całkiem jadalnych owoców. W tle obecna jest „zielona” nuta ziół leczniczych, takich jak rumianek i pokrzywa. Po ostygnięciu kwasowość staje się wyraźniejsza, ostrzejsza i bardziej metaliczna. Posmak jest lekko kwiatowy — niemal niezauważalny, a jednocześnie trwały.
Herbata szybko i mocno pobudza, napełnia energią i chęcią do działania. Ze względu na swoje działanie najlepiej pić ją w pierwszej połowie dnia, szczególnie przed wymagającą pracą umysłową. Ta odmiana przypadnie do gustu osobom poszukującym wyraźnego efektu pobudzenia w pu-erhach. Jest również dobrym pod względem stosunku ceny do jakości przykładem do porównania profilu smakowego herbaty naturalnie starzonej z profilem shu pu-erha.
